- Voto. O PP foi a forza máis votada en todas as idades. O BNG foi a terceira forza en todas excepto entre os menores de 25 anos, onde tería logrado superar por pouco ao PSOE. A suma das forzas de esquerda (PSOE, BNG, IU) e de dereita (PP, UPyD, TeGa) mostra unha vitoria da dereita por riba dos 55 anos e da esquerda por baixo desa idade, aínda que cunha situación moi igualada na faixa dos 45 aos 55 anos.

- Indecisos e abstencionistas. Contravindo o principio da navalla de Occam, houbo corrementos do PSOE ao PP (entre as persoas con baixa formación) e ao mesmo tempo do BNG ao PSOE (entre as persoas con alta formación), sendo máis importantes os primeiros, completándose a fotografía coa deriva abstencionista de antigos electores do PSOE e, sobre todo, do BNG (universitarios e xuventude) e tamén algúns do BNG cara ao PP. Houbo dúas veces máis indecisos entre PP e PSOE que entre PSOE e BNG, confirmando o que xa adiantei nas miñas análises de volatilidade sobre os resultados electorais.

Especialmente interesante me parece o dato de que a permeabilidade PP/PSOE se reduza á metade en Vigo e A Coruña. Quer dicirse, probablemente nestas prazas o voto sexa máis ideolóxico e o electorado que sustenta a cada forza máis diverxente que no resto do país, incluídas as cidades menores. Intúo que neste feito incide o grao de españolización crecente nos ámbitos urbanos, que viran electoralmente cara unha dereita perfectamente homologábel á doutras partes do Estado (excepto Euskadi e Catalunya).

Se ben os votantes duais PSOE/BNG se sitúan fundamentalmente entre os electores máis urbanos de 25 a 45 anos, existe unha nova onda de votantes duais PP/PSOE que se sitúan por baixo dos 35 anos e moi claramente por baixo dos 25. Entre os indecisos menores de 25 anos pesou máis o desexo de que volvera a gobernar o PP que o de que houbera un goberno de esquerdas, presentando así igual preferencia pola dereita que os maiores de 65 anos. Os menores de 25 considéranse máis afastados do BNG que os do grupo etario de 25 a 35 anos. Segue sen saberse nada do Plan Renove para Galiza Nova.

Os que non quixeron ir votar aumentan o seu número canto máis novos son. Dos que non votaron, en caso de teren participado e ter optado por unha candidatura, a maioría o faría pola esquerda, pero 4 de cada 5 optarían por PP ou PSOE a partes iguais, e só 1 polo BNG.

Dos antigos votantes do BNG que non quixeron ir votar o 67% decidiuno durante a campaña electoral ou o mesmo día das eleccións. Para o PSOE a mesma porcentaxe é do 46%. Para o PP do 26%. De teren ido a votar eses antigos votantes nacionalistas un 20% tería optado polo PSOE. Pola contra, ningún dos exvotantes do PSOE que non foi votar optaría polo BNG.

O BNG aínda pode caer máis baixo nunhas autonómicas. O 17% dos que votaron aos nacionalistas o pasado 1-M se declaran máis próximos das posicións do PSOE que das do BNG fronte aos principais temas da axenda política. O 32% dos ex-votantes do BNG foron votantes de Zapatero nas xerais de 2008. O 35% non se consideran nacionalistas galegos.

- Xunta. Un 21% dos votantes do BNG en 2005 e un 11% dos que o votaron en 2009 considerou mala ou moi mala a xestión do BNG na Xunta (é fácil adiviñar onde foi ese 10% de diferenza). Sistematicamente e para calquera gran tema da axenda política un 5% dos que votaron BNG ou PSOE en 2005 consideraron que o PP o tería feito mellor ca eles dous nos últimos catro anos.

- Conxuntura. Os galegos perciben que a situación económica é mellor en Galiza que en España. A valoración da situación política é idéntica. Se ben a crise se considera máis forte nos ámbitos urbanos son estes mesmos ámbitos os que mellor valoran a xestión da Xunta nese tema. Velaí un indicio que permite discutir, como eu fago, que a crise económica sexa unha causa fundamental á hora de explicar o retroceso electoral nacionalista, xa que é precisamente neses ámbitos urbanos onde colleitou peores resultados electorais.

Nesta hipótese, que a economía e o paro sexan as áreas da Xunta (sic) peor valoradas non deixa de ser unha repetición máis dun resultado que é practicamente constante en todas as sondaxes, e unha constatación máis de que a poboación non ten moita idea (nin lle importa demasiado) quen ten as competencias en que.

En realidade o ‘voto económico’ da xente descansou na percepción dun aumento das desigualdades (as diferenzas de clase antes que as territoriais): a proliferación de ‘milleiristas’, precariedade e paro, e a vinculación desta situación coa ‘traición’ e abandono das forzas de esquerdas fronte a esta realidade, adubada coa campaña mediática do malgasto e os excesos suntuosos.

- Campaña. O Audi de Touriño foi o principal tema de campaña, tras as cuestións da economía e do paro. Deixar sen resposta as acusacións foi o maior erro nunha estratexia de campaña que eu teña visto desde que teño uso de razón. O tema do malgasto foi máis importante para as persoas con maior nivel de estudos, coincidindo cando menos cos índices de lectura de xornais pero tamén co perfil do antigo votante do BNG.

Secundan ao audi, o ‘despilfarro’ e a corrupción. Parece clara a ‘desafección’ do electorado de esquerdas co bipartito ao teor de cales foron os temas estrela da campaña. Desafección xeralizada cos partidos políticos: ‘estea quen estea no poder sempre busca os seus intereses persoais’ e ‘os políticos non se preocupan moito da xente coma min’.

Perante os temas de campaña os menores de 25 anos situaron maioritariamente ao PP como a forza máis próxima da súa posición individual. A porcentaxe dos que o fixeron é a maior de todos os grupos de idade, agás os maiores de 65 anos.

Os entrevistados non consideran que o idioma fose un tema importante na campaña, aínda que si o foi, significativamente, para as persoas con estudos universitarios, e nomeadamente para os votantes de BNG, UPyD e IU. A lingua tampouco é unha prioridade da poboación para a axenda do novo goberno da Xunta. Un dato: só un 10% dos votantes do BNG en 2005 ou 2009 considera que a política lingüística da Xunta foi mala.

A peor campaña que se percibiu foi, con todo, a do BNG. Tanto a do PSOE como o BNG foi denostada especialmente polos licenciados e enxeñeiros.

- Prensa. La Voz de Galicia tivo unha influencia crucial nos resultados e na perda do último escano do BNG na Coruña. Presumiu cos resultados da enquisa do CIS dedicándolle dúas páxinas. O seu predominio entre os lectores de xornais é o esperábel, entre o 45% e o 50% de todo o mercado, en todas as idades. Pero é que La Voz ten o 67% do mercado na provincia da Coruña e só o 17% na de Pontevedra (lembran os diferentes retrocesos do BNG nestas provincias?). O Faro de Vigo presenta unha maior incidencia entre as persoas máis novas, quizá pola súa implantación na provincia máis nova de Galiza.

O 43% dos votantes do BNG en 2005 se informaron pola Voz de Galicia. Dos que repetiron voto en 2009 só o 38% o tiveron como referencia. Os que abandonaron o BNG entre 2005 e 2009 debían ter unha porcentaxe de seguimento superior.

Os xornais cun perfil de lectores máis nacionalistas son El País (leno o 16% dos votantes do BNG, idéntica porcentaxe que os do PSOE), Xornal (2%) e Público (1%).

Hai un dato revelador. No resto de Galiza só entre o 3% e o 6% decidiu o seu voto durante a primeira semana de campaña. No conxunto das cidades de Vigo e A Coruña esa mesma porcentaxe sobe até o 29%!

Last but not least, interésame destacar o carácter xeracional dos lectores de El País e de Xornal, fenómeno este que debemos ter moi presente para relacionalo adecuadamente co outro fenómeno de carácter xeracional que experimenta o BNG, tanto no plano electoral como no das persoas que compoñen a súa dirección política.

- TV e radio. A Galega ten menos espectadores canto menor é a idade do entrevistado, pero a súa menor audiencia dáse en Vigo e A Coruña, onde cae até á metade da súa media en Galiza. Ao perfil máis xuvenil corresponden aumentos de Tele5 (tradicionalmente a máis vista polo electorado bloqueiro), Antena 3 (xa a máis vista por baixo dos 25 anos) e La Sexta (que é a que posúe o perfil xuvenil máis marcado).

Os mozos non escoitan a radio xeneralista, moi pouco as antigas (RNE e Cope), pero tampouco a Radio Galega, que ten audiencias por debaixo da media dos 45 anos cara atrás, e que nas dúas grandes cidades reduce a súa audiencia até a cuarta parte da súa media, definindo a radio máis ‘ruralista’ de toda a FM.

Os medios coas audiencias máis orientadas cara ao BNG son, en TV, La Sexta (4% dos votantes) e Cuatro (8%), e na radio, a Ser (47%), a Radio Galega (17%) e ‘outras radios galegas’ (3%, emisoras municipais?).

- Internet. Por baixo dos 45 anos o seguimento da información política en internet acada o 15%, unha magnitude discreta (menor aínda se consideramos o total da poboación) que porén se duplica entre que votaron ao BNG nestas eleccións.

Os portais web dos medios tradicionais foron a referencia para o 95% dos internautas. A segunda referencia, a enorme distancia, foron os portais de partidos e candidatos, co 19%, entanto os blogues e foros centraron a atención do 17%. Pero, ollo, entre os menores de 25 anos e nas vilas e cidades medianas a segunda referencia en importancia foron blogues e foros. 1 de cada 3 votantes do BNG que usaron internet para ter información política leron blogues ou foros.

- Sondaxes. Máis da metade da poboación tivo coñecemento de sondaxes electorais. Malia á relevancia da magnitude podo asegurar que é unha cifra relativamente baixa, pois ten habido eleccións onde a cifra se aproximou do 60%. A intensidade da súa incidencia no voto dóbrase entre os menores de 25 anos. E aínda que as enquisas animan en xeral a participar, nas 7 cidades animaron a absterse a un 5% dos que as leron ou analizaron.

- Falar de política. Os mozos falan de política igual que o resto da poboación, pero só se o fan en familia. Cos amigos a política non é tema de conversa. Os mozos teñen o seu ámbito de relación en canto á política totalmente fora do seu lugar residencia: non falan de política cos veciños, e tampouco demasiado cos compañeiros de traballo. Forman parte de redes persoais de intereses máis que locais. Desmentindo o tópico presentan as porcentaxes máis elevadas de asociacionismo.

Nas 7 cidades evidénciase a quebra do sentimento colectivo ou veciñal, pois neses ámbitos urbanos cae bruscamente a frecuencia coa que se fala de política cos veciños. No urbano fálase de política máis no ámbito laboral, e menos no familiar ou no das amizades.

- Redes e contactos. O PP toca en persoa a case o 10% do censo electoral, entanto PSOE e BNG non pasan do 6% e 5%. As diferenzas son maiores entre os menores de 25 anos: PP 6%, PSdeG-PSOE e BNG 2%. No rural as diverxencias son escandalosas: As tres forzas contactan persoalmente a un 2-4% dos electores que residen en concellos de máis de 10.000 habitantes. Pero é que nos de 2 a 10 mil habitantes, o PP toca ao 16%, o PSOE e o BNG ao 12%. Nos de menos de 2.000 habitantes o PP tocou ao 25%, o PSOE ao 20%, e o BNG ao 14%.

O correo postal segue sendo a forma xeral de contacto (propaganda electoral, superior ao 95% en todas as faixas de idade). O PSOE é a forza que máis explotou as vías minoritarias e case marxinais do teléfono, o correo electrónico, e os SMS.

1 de cada 25 persoas dos concellos máis pequenos traballou de voluntario na campaña dalgún candidato ou partido. Nas cidades nin sequera o 1%. Aos mítins asistiron 1 de cada 6 persoas nos concellos máis pequenos. Nas cidades menos da metade desa cifra.

Os axentes electorais actuaron co dobre de intensidade entre os menores de 35-45 anos, onde se centraba o groso dos indecisos e dos abstencionistas.

- Líderes. A caída nas valoracións de Touriño e Quintana que viñan mostrando as enquisas desde o inverno pasado acabaron de materializarse coas eleccións, entanto Feijóo acentou a suba dos meses previos. Quintana cae a mínimos inferiores aos de Beiras na súa época máis baixa, só é máis valorado que Rajoy entre os menores de 25 anos, obtén un 3/10 nas 7 cidades e apenas aproba entre os antigos votantes do BNG do 2005 (acada unha nota un pouco superior entre os que conservou o BNG en 2009). Feijóo supera a Zapatero en todos os tramos de idade e en todos os tamaños de concello.

- Nacionalismo. 24% de nacionalistas galegos. A porcentaxe é idéntica en todas as idades, e oscila entre o 30% do rural e o 20% das cidades (sendo ademais o ’sentimento’ máis moderado ou matizado neste ámbito urbano). Se o partido galeguista do século XXI acaba de demostrar ser unha quimera, se os vellos acaban de votar maioritariamente á dereita (sen importar se levaba boina ou birrete), se a marca BNG non fai máis que cavar a súa propia tumba, cal é a localización ideolóxica exacta do groso deses nacionalistas galegos?

O 25% do máximo histórico do BNG consistía en nacionalistas e non nacionalistas, case por igual, pero todos de esquerdas. O 25% do máximo histórico de Coalición Galega consistía en galeguistas/nacionalistas e franquistas declarados por igual.

2/3 da poboación non teñen ningún problema en declararse tan galegos como españois. O 60% da xente está contenta coa organización territorial do Estado. Só un 20% se sente máis galego que español ou só galego, e só un 20% quere máis autonomía ou a independencia. Unha boa referencia para cambiar os marcos do discurso do BNG, se é que quere ser hexemónico na esquerda, claro.

O PSOE é un partido máis nacionalista (galego) que o PP aos ollos dos galegos. Que tomen nota os que afirman que o PSOE é máis españolista ou os que berran que ‘PSOE, PP, a mesma merda é’.

Entre as motivacións do voto da xente, a de reducir o peso dos nacionalistas tivo máis importancia que a de fortalecer a súa posición.

- Ideoloxías e etiquetas. Só o 0,8% dos galegos se identifica en primeira instancia coa etiqueta ‘comunista’: ‘ecoloxista’ 2,6%, ‘nacionalista’ 5,5%, ’socialdemócrata’ 8%, ’socialista’ 15%, ‘liberal’ 15%, ‘conservador’ 15%, ‘demócrata-cristián’ 5,5%.

Entre os votantes do BNG en 2005 a segunda etiqueta ideolóxica en número total de mencións era a de ‘ecoloxista’, en 2009 pasou a ser ’socialista’ (u-lo ecoloxismo do BNG?). A seguir figuran con igual importancia ’socialdemócrata’ e ‘liberal’. ‘Comunista’ non atinxe nin o 5% das mencións.

- Partidos e sindicatos. Entre os entrevistados que eran afiliados a forzas políticas (75) houbo máis votantes do PP, pero maioría de esquerdas e igualdade entre PSOE e BNG (excepto en Vigo e A Coruña, con forte implantación do PP e vantaxe do PSOE sobre o BNG). O problema do nacionalismo non está na militancia. Está no proxecto e na mensaxe.

Entre os afiliados a sindicatos (255, máis de 3 veces máis que aos partidos) a CIG é o primeiro sindicato, por escasa marxe sobre UGT e CCOO. Entre os labregos tamén o SLG é o primeiro.

Entre 2005 e 2009 a identificación do votante nacionalista co afiliado da CIG ten aumentado ao mesmo tempo que diminuído a presenza de afiliados da CIG entre os votantes de PP e PSOE. O nacionalismo debe analizar a conciencia os pros e contras desta dependencia/interrelación a respecto da CIG.

- Moderación. A poboación segue a percibir un BNG máis próximo da estrema esquerda que un PP da estrema dereita. É evidente que hai lastres. Pero a solución non é un chimpo no baleiro desde o comunismo até o centrismo provincianista.

A segunda bolsa que tiven tras rematar a carreira foi nun traballo de investigación sobre o agro. Necesidades de formación e I+D no agro galego. Corría o ano 1998. Sen comentarios.

Desde entón cada vez que vexo xunto á estrada un grupiño de vacas saúdoas agarimosamente cun ‘Ei rapazas!’.

Pode que non muxira unha vaca na vida, pero probei o leite ao dereito da ubre e sei que, coma min, moitos neste país e parte do estranxeiro viven a conta dos labregos e dos gandeiros. Non recoñecelo é pór a venda nos ollos, mirarmos para outro lado e deixar que o sistema nos foda a todos chegado o momento sen facer nada antes.

Maldicir ao paso dunha tractorada ou da xente do metal é o síntoma último de que hai xente que non é merecente do que ten.

Este gráfico non o fixen eu, mais non podía deixar de publicalo.

A tarta representa o número de iniciativas presentadas polos partidos políticos no Parlamento Europeo co obxectivo de garantir as liberdades básicas na rede. A cor verde indica sen lugar a dúbida ningunha que é o grupo da Alianza Libre Europea-Os Verdes, ao que pertence o Bloque Nacionalista Galego, o que liderou esas iniciativas.

A ALE (EFA no acrónimo inglés) - Verdes é a única forza política europea que verdadeiramente amosou unha preocupación real polas ameazas aos dereitos fundamentais que axexan en internet e que impulsan poderes económicos e grupos de presión coa complicidade dos grandes grupos popular e socialista.

Por iso non é casualidade que Ana Miranda e o resto de candidatos do BNG que integran a candidatura da Esquerda dos Pobos asinaran xa o Free Software Pact.

Por iso denuncian sen pelos na lingua que o primeiro concurso do señor Frijolito nada máis chegar á Xunta fose para pagar 2 millóns de favores á Microsoft. Por iso cómpre opoñerse frontalmente a que os computadores portátiles prometidos ao meniños de quinto de primaria leven instalado o sistema operativo que, se ninguén o remedia, enviará automaticamente outros 2 millóns de royalties a Redmond, EUA en vez de investir no desenvolvemento das nosas PMEs tecnolóxicas.

Aínda non saín do meu asombro tras ler estes días coa máxima atención as entradas que Manuel Gago vén de publicar no seu excelente Capitulo 0. As súas camiñadas polo monte acaban de levalo a descubrir os restos dun castelo medieval e dunha estación petroglífica onde case ninguén na actualidade situaba outra cousa máis que penedos e toxeiras. En terras de Nimo e Luaña, concello de Brión, nas ribeiras do Tambre.

O descubrimento, independente do valor histórico e científico que veña a ter, é importante porque sinala até que punto somos descoñecedores da nosa propia terra e da nosa historia, e até que punto os esforzos humanos e materiais dedicados á súa recuperación e posta en valor son insuficientes para coñecermos algún día todo o que temos pode detrás e por embaixo.

Dáse a circunstancia de que, salvo proba en contra, se trataría da primeira vez que un achado destas características, realizado por persoas non dedicadas á investigación científica neses campos, se comunica a través da rede e non dun xornal ou dunhas conferencias. Por iso outro exemplo próximo, como é o do Castro de Neixón, ten outro valor diferente.

Persoalmente esta noticia tróuxome á cabeza que non hai moitos meses que demos en pasar por esas terras, seguindo quizá o mesmo espírito de querer achar cousas inéditas onde todo o mundo dá por feito que xa todo foi descuberto. Ou simplemente por esa atracción que os recantos menos poboados da nosa terra teñen para os últimos mohicanos.

Foi baixando de Toxos Outos cara a Noia, no primeiro desvío que hai a man dereita, case na fronte dunha areeira que se sitúa na outra beira da estrada. Esa pista lévanos por Liñaio cruzando o que aínda fica de monte tras varios anos de incendios, atravesando a mole granítica que caracteriza esta orografía.

Após uns tres quilómetros desde o desvío, atopamos un cruce. Cara á dereita podemos dirixirnos arriba e abaixo até a aldea de Nimo, situado nun fondo val entre dous montes, aos que Gago se refire nas súas entradas e nos que sitúa o misterioso castelo e os restos dun castro. Nós, porén, collemos no cruce cara á esquerda e comezamos a descida a base de curvas e máis curvas por dentro do canón do Tambre. Aos poucos damos cun primeiro desvío á dereita, pero ignorámolo e seguimos baixando até dar co segundo. Nel viramos á dereita e baixamos até atoparmos a entrada a unha explanada na que se achan as instalacións da Central do Tambre.

Hai uns anos o lugar foi reconvertido para uso lúdico e negocio turístico, na forma dun Hotel na Natureza chamado Pescaría do Tambre e unhas rutas de sendeirismo. O Google Maps non traza ben o percorrido pero serve de axuda para a localización.

O lugar, caracterizado pola frondosa vexetación que o canón e a humidade concentra nesta xeografía penedía, está inzado de Historia. O historiador Anselmo López Ferreiro fai subir por esta ribeira do Tambre a vía per loca marítima dos romanos, de percorrido descoñecido, concretamente entre as mansións de Ad duos pontes (Noia) e Glandimiro (Brandomil). Os monxes de Toxos Outos, xa baixo o dominio do mosteiro de Sobrado ergueron aquí unhas pescarías que empregaban para abastecerse de peixe fresco, e cuxa arquitectura cisterciense aínda se conserva.

Mais o que caracteriza ao lugar é o complexo hidroeléctrico, un conxunto de predios esparexidos polo contorno entre os que destaca o edificio modernista de Antonio Palacios. Trátase da principal construción, destinada a albergar os transformadores e a maquinaria eléctrica, que aínda hoxe loce no penal da fachada o escudo de Galiza labrado en pedra. Unha testemuña dos tempos en que Fenosa era da terra e non ao revés.

A Central do Tambre estende o seu complexo desde este lugar até o encoro Pedro Barrié de la Maza, situado varios quilómetro río arriba. A central é propiedade de Unión Fenosa, antes Fenosa e, na súa orixe, da Sociedad General Gallega de Electricidad. Esta foi a primeira hidroeléctrica galega, fundada en 1900 coa intención de explotar os saltos de Segade (Caldas de Reis) e da Fervenza do Belelle (Fene-Neda). A finais da década de 1920 o imperio Barrié fusiona a SGGE con outras pequenas compañías hidroeléctricas galegas para acometer a construción da central no Tambre, que sería ampliada máis tarde, a finais dos anos 40. (Datos extraídos da obra Empresarios de Galicia, coordinada por Xoán Carmona Badía).

É esta zona un recanto do río Tambre bastante descoñecido aínda e que paga a pena visitar en calquera día de sol coma este. Alí poderemos gozar desde un xantar campestre até unha residencia rural, ou dun paseo ou camiñada río arriba até o encoro, seguindo o sendeiro aberto a carón das canalizacións. Tamén é un bo lugar desde o que aventurarse na exploración deses restos do castelo de Luania. En vindeiras anotacións voltarei a esta viaxe polos recantos do Támara.

Fonte: BNG na casa. En resposta a Personalismos en política.

SEN NOVIDADE NA FRONTE, MEU XENERAL: Non se me entenda mal.

Que Paco Rodríguez dimita de algo (Executiva) aínda que sexa forzado e que fique en funcións só por unhas semanas é de por si unha novidade.

Que a UPG teña que presentarse a cara descuberta ante a militancia e se someta ao seu veredicto tamén é unha novidade.

Mais aí se acaban as sorpresas.

Que EI bote pola borda o capital acumulado polas Listas Abertas artellando unha candidatura netamente beirista é un atentado premeditado á pluralidade por parte de quen máis dixo defendela, o cal é unha contradición nada infrecuente na casa.

Que Beiras empregara esta insurrección para pagar favores aos seus correlixionarios (ser beirista é unha cuestión de fe), para defender un modelo teórico de frontismo que endexamais existiu, e para escoller pechar a súa traxectoria política saíndo pola porta de atrás, tampouco é nada novo.

Que non se aprobe nin unha soa das máis de 100 emendas ao texto político é desalentador e testemuña a carencia de reacción e de resposta do núcleo dirixente e das bases perante a nova situación política.

Que os do MGS con Rafa Villar á fronte acaben integrándose na lista da ApU á Executiva é unha mostra de que un e outros partillan o mesmo ADN e que pertencen ao mesmo espazo político e sindical.

Que a UPG detenta a maioría da organización e que convoca ao 50% da organización mais a todos os que no ano e medio próximo se lle arrimarán previsibelmente (nas comarcas, nos concellos, no Consello Nacional e nas candidaturas muncipais) é vox populi.

Que dos 7 membros de ApU na Executiva 5 repitan cargo e que eses 5 sexan quen son indica o mínimo nivel de renovación e de autocrítica existente na UPG.

Que cando menos até onte nada unía a +BNG excepto a xestión da derrota do quintanismo e a perda do poder institucional é unha evidencia.

Que desaparezan da dirección política do BNG persoas de incuestionábel valía orgánica e social (Camilo Nogueira) é algo ao que por desgraza xa estamos acostumados, pero que pasará factura aí fóra.

Que fiquen co 100% da Executiva Nacional as mesmas dúas correntes de pensamento e de acción que levaron o BNG a perder a hexemonía social da esquerda é un desenlace fatídico que xa moitos dábamos por inevitábel.

Que existía e existe un forte descontento interno coa UPG, que esa oposición é a única sensibilidade (que non ideoloxía) que posibilita a construción (lenta e difícil) dun outro pólo ou alternativa política interna, e que esa é a única esperanza para outro BNG é algo que todos sabíamos, excepto os dirixentes do EI.

Que non ía haber novidades nin innovacións neste proceso artificialmente pautado, ídem, malia a que algúns quintanistas se vexan tentados a culpar do resultado á militancia crítica e independente que de forma libre, máis libre que ninguén neste proceso, exerceu o seu voto.

Que os intereses persoais pesen máis que os do colectivo e estes que os do pobo a quen se di servir vén sendo unha constante penosa no BNG.

Que a xente aí fóra non recibiu a mensaxe esperada con esta Asemblea revélase un triste agoiro e un sinal inequívoco da enfermidade crónica que se padece.

BACK IS BLACK: A visualización do partido-guía. A entrega da dirección aos que pilotaron oito anos de retrocesos electorais. O retorno de Beiras a Riazor. O afastamento do BNG dos militantes e do electorado que se achegaron ao BNG desde 1993. A derradeira vitoria de Fraga.

BUSCANDO UNHA ESTRELA NA NOITE DO DESERTO.

Desert sky
Dream beneath the desert sky
The rivers run, but soon run dry
We need new dreams tonight

Naked flame
She stands with a naked flame
I stand with the sons of Cain
Burned by the fire of love
Burned by the fire of love

Con esta aplicación libre e gratuíta pódense comparar dous mapas e establecer cales son as diferenzas entre eles. Para iso cómpre só introducirmos parellas de puntos e o programa encárgase de calcular as distorsións e desprazamentos entre eles. Se un dos mapas é moderno e preciso o que obtemos deste xeito é unha medida gráfica da bondade dos mapas antigos. Mais sobre todo o que conseguimos dese xeito é coñecer que zonas xeográficas os antigos esqueceron ou descoñeceron, que territorios permaneceron sen cartografar.

Non puiden deixar de facer a proba entre un mapa de estradas moderno (2002) e outro de 1696, concretamente Il Regno de Galicia, da autoría de Giacomo Cantelli da Vignola.

De seguido podedes ver o mapa moderno, a seguir o antigo orixinal, e en terceiro lugar o resultado da análise, que mostra as diferenzas existentes en forma dunha grella de coordenadas distorsionada.

Varias cousas poden observarse á luz da experiencia. A primeira, derivada do mapeado e previa á análise que realiza a aplicación, é que os puntos de referencia empregados (poboacións e accidentes xeográficos fundamentalmente) tenden a agruparse en determinadas zonas: o litoral, as vellas vías romanas, os camiños de Santiago, as estradas reais, a raia do Miño… A segunda é a que máis me chamou a atención e me interesa destacar. A existencia de amplas zonas sen referencias nos mapas antigos. De forma grosa: a comarca do Xallas; as serras do Xistral, Coriscada, Faladoira e da Loba, no Norte das provincias da Coruña e Lugo; todo o interior central da provincia de Pontevedra, ao longo da comarca de Tabeirós-Terra de Montes e de boa parte da do Deza; e por suposto, o macizo ourensán.

Acho interesantísimo que alguén faga un estudo semellante co conxunto de todos os mapas antigos. Estou certo que as zonas de sombra, máis inexploradas, terán unha correlación clara con menores densidades de poboación e escaseza de asentamentos históricos na idade moderna. Non son un especialista e podo equivocarme pero estou por afirmar que nesas áreas consérvanse boa parte dos restos megalíticos que aínda se conservan no noso País. Cando menos acontece así coa zona de Xallas e Soneira, abondosa en mámoas, que resulta ser a que no mapa analizado se localiza na retícula máis comprimida, indicando que esa área foi minimizada pola cartografía antiga.

Moitas outras utilidades se me ocorren ao calor das novas tecnoloxías aplicadas á cartografía antiga. Lembro agora as vellas ferramentas de morphing, que tamén se baseaban na sinalización de parellas de puntos. Sería máis que curioso usar esta técnica para transformar mapas antigos en mapas novos con fasquía de vellos, corrixindo as súas distorsións. Un efecto parecido lograríase transformando pacientemente nun programa de deseño cada polígono da retícula distorsionada en cadrados. En fin, posibilidades infindas. Non será por falta de ideas.

A web EuProfiler é un exemplo de aplicación de metodoloxías estatísticas multivariábeis ao campo da sociopolítica. O modelo que ten detrás susténtase nun test sobre diversos temas e posicións políticas, tanto relativas ao ámbito europeo canto xerais. O internauta responde ao cuestionario e despois outórgalle a cada pregunta máis ou menos importancia, para distinguir así aquelas cuestións que considera cruciais das irrelevantes. O resultado do experimento é a identificación partidaria nun mapa de dúas coordenadas nos que están localizadas case todas as forzas políticas da Unión Europea.

O que vedes no gráfico é precisamente o mapeado de todas as forzas, clasificadas segundo un código de cor identificativo do grupo parlamentario europeo no que están inscritas. O resultado do meu perfil faime coincidir plenamente coas posicións dos verdes luxemburgueses, e sitúame máis perto do PSOE e de ERC que do BNG, especialmente no eixo vertical, relativo á intensidade da crenza ou da aposta pola integración europea.

EN avoga por aunar esforzos entre as listas de Aymerich e Beiras para deseñar o novo BNG

Dende Esquerda Nacionalista avógase por unha lista de consenso entre a de Aymerich e a de Beiras, aínda que non presupón pactos previos e inciden en que non haxa “exclusións” de ninguén.

Esquerda Nacionalista (EN), unha das correntes do BNG - que se integrou nas “Listas Abertas” promovidas por Encontro Irmandiño nas asembleas comarcais do pasado sábado -, considera que, na situación actual, a mellor fórmula para deseñar o novo e “remudado” BNG sería aunar esforzos entre Máis BNG, encabezada por Carlos Aymerich, e as propias Listas Abertas - cuxo cabeza visíbel é Xosé Manuel Beiras-.

Esta consideración, aclaran dende Esquerda Nacionalista, non busca “exclusións” de ninguén e parte dende o “máximo respecto” a todos os afiliados do BNG. Con todo, considera que a “maioría posíbel” que sumarían Máis BNG e Listas Abertas é a que mellor podería abandeirar o cambio que necesita a fronte nacionalista.

Con todo, esta filosofía de “entente” non presupón que Esquerda Nacionalista avogue por pactos previos á elección do novo Consello Nacional do BNG (primeira votación na Asemblea Nacional Extraordinaria do 10 de maio), opción esta que xa descartaron tanto Aymerich como Beiras.

Ao que responde, puntualizan, é a considerar que aunar esforzos entre as dúas listas -”sen excluír a ninguén”, subliñan - sería unha “fórmula razoábel de empezar a falar da nova forma de facer política no BNG”, que podería satisfacer aos militantes que piden unha renovación real tralos resultados das eleccións do 1 de marzo.

Esquerda Nacionalista concorreu o pasado sábado na candidatura de Listas Abertas, que obtivo ao redor dun 17% dos 2.500 delegados elixidos para participar no cónclave do 10 de maio da que sairá a nova dirección do Bloque. Listas Abertas, recalcan, aunou nas asembleas comarcais aos militantes que asumiron o papel de críticos na última etapa do BNG.

GZ Nación (23 de Abril)

O factor común ás tres interpretacións é que as maiores porcentaxes de voto obtidas pola ApU, a candidatura da UPG e os seus satélites, correspóndense cos lugares onde o BNG obtivo peores resultados e onde o seu retroceso desde hai 8 ou 12 anos é maior. A maiores cada un de nós achegaba matices a esta interpretación intuitiva, así que para evitar que o debate se perdese entre unha morea de puntos de vista persoais sen maior fundamento que a querenza de cada quen, comecei a botar números.

Niso andaba cando esta mañá dei no Facebook cun gráfico e uns comentarios realizados por Xurxo Rodríguez Méndez, alcalde de Castrelo de Miño, representante da corrente quintanista e integrante da candidatura de +BNG. No gráfico Xurxo limitouse a plasmar a evolución electoral do BNG e o resultado de +BNG e ApU.

No que segue vou empregar os resultados da elección de delegados publicados polo blogue Renovar o BNG, razón pola cal pido que todos os erros que puidera haber nos datos se lles remitan a eles e non a min. Pido perdón por adiantado por verme obrigado a deixar de lado os resultados das listas e colectivos minoritarios e/ou de carácter independente e autónomo. Son poucas comarcas nas que estas candidaturas obtiveron representación e non é razoábel tentar derivar conclusións de tan poucos datos. Advirto de que naqueles casos en que dúas das tres listas concorreron conxuntamente ás votacións limiteime a repartir de forma equitativa os delegados obtidos entre as dúas marcas que as compoñían. Sei que é unha simplificación grosa, pero inevitábel, por descoñecer eu as afinidades ou non das persoas que integraban estas ‘coalicións’.

Se analizamos a evolución electoral do BNG desde 2001, último momento en que foi a primeira forza da esquerda, até 2009, tras as recentes eleccións ao Parlamento de Galiza, veremos que dito comportamento garda unha relación bastante clara coa importancia interna das diferentes correntes de delegados.

O mellor comportamento electoral está relacionado cun maior peso da corrente +BNG nas comarcas. Pola contra os peores resultados correlaciónanse estatísticamente coas comarcas onde a ApU obtivo unha maior porcentaxe de delegados. Os resultados das Listas Abertas son independentes da evolución electoral, tanto nestes 8 anos como nos 4 últimos.

- A comparación entre a evolución recente do resultado electoral do BNG e o reparto de delegados forma parte dunha visión reducionista do proceso de elección de delegados asemblearios. Esta é unha visión limitadora da crise de fondo que atinxe ao conxunto do nacionalismo galego. O único que se dirimiría así é quen mellorou o seu resultado na súa comarca e quen a empeorou para así deitar culpas e parabéns no plano interno. Nin se debate o resultado global obtido polo Bloque en todo o País nin as súas causas. Tamén non se revisan nin o discurso político, nin os referentes sociais nin o modelo organizativo. Trunfa interesadamente a visión curtopracista e fúrtase o debate imprescindíbel que debe actualizar o proxecto político do nacionalismo.

- Máis que dirimirse os efectos positivos e negativos que para o resultado electoral do BNG tivo o que agora se visualiza como maior presenza duns ou doutros, o que os números poñen de manifesto é que a inmensa maioría das bases do BNG está atrapada entre o dominio implosivo da UPG e a querenza teletransportadora do quintanismo. Os resultados electorais dos últimos 8 anos o que poñen de manifesto é que a estratexia política de apostar por un nacionalismo de centro de base rural e idosa, a causante en gran medida dos retrocesos electorais, tivo o único efecto de fortalecer un pólo interno de militantes diferente ao do tradicional equilibrio falsamente frontista de partido guía. Deste xeito o BNG permanece flutuando entre o inmobilismo a respecto dunha estratexia e un líder fracasados e a volta aos vellos equilibrios arredor da forza que atrae gravitatoriamente o 50% das bases.

- A comparación entre os resultados internos e externos debería realizarse non só en termos de variación, senón tamén de nivel, como ben me apuntou Nygardsvej. Pode haber e hai comarcas con avances espectaculares que se deban a niveles baixos de inicio, que simplemente chegaron tarde ao proceso de expansión electoral e social do nacionalismo ou que responderan á estratexia política que agora se revelou por fin globalmente equivocada. O que si é evidente é que que se en comarcas de perfil semellante hai variacións no nivel de apoio ao nacionalismo (tamén na evolución) é cando poderemos realizar un diagnóstico diferencial que debe comprender tanto causas internas (composición interna do BNG na comarca, referentes persoais…) como externas (investimento autonómico e provincial, poder municipal…).

- Por último cómpre advertir que a conclusión de toda análise deste tipo debe ser cauta, xa que non todas as comarcas teñen a mesma importancia. O peso demográfico (censo electoral) é un, o electoral (votos do BNG) é outro, e finalmente o número de militantes (ou de candidatos a delegados, como aproximación máis ou menos fiel daquel) é outro diferente. Por mor desta tripla diferenza non é posíbel ponderar os resultados, así que a comparación debe establecerse comarca a comarca supoñendo a mesma importancia para todas elas, cando sabemos que iso non é así.

O BNG móvese entre a inmutabilidade e o eterno retorno. O mesmo que a sociedade galega. Seguimos esperando unha innovación.

A comunidade Blogaliza acolle a máis de 1.700 blogues en galego (sobre temas literarios, educativos, blibiotecarios, deportivos, persoais, políticos, etc.) e máis de 6.000 usuarios/as rexistrados/as. A portada de Blogaliza amosaba até agora o último publicado no blogomillo, todos os blogues escritos en galego, na propia Blogaliza ou noutros sistemas, máis o directorio deste crecente blogomillo.

NOVOS SERVIZOS DA BLOGALIZA

O próximo 1 de maio abriremos a nova Blogaliza, unha versión ampliada do habitual servizo de blogues en galego que integrará tamén noticias culturais actualizadas a diario, rede social, convocatorias de animación á creación artística e moitos outros contidos.

A partir dunha nova portada xeral da comunidade, poderase consultar a actualidade do blogomillo, con especial intensidade no ámbito da cultura a través de seccións especializadas en literatura, música, cinema, artes visuais, etc. A apertura destas seccións será progresiva, comezando pola de letras.

PARTICIPACIÓN NA CONFIGURACIÓN

Desde a Blogaliza temos claras expectativas do que non debe faltar, mais queremos facer un convite público a todas as persoas, colectivos e institucións que queiran facer propostas para enriquecela.

Desde hoxe e até o 1 de maio na portada de Blogaliza accederase a un blogue aberto ás propostas de todos. Calquera pode mandar ideas e debatelas para que sexan integradas na nova Blogaliza. Para iso só é preciso enviar un correo para  propostas at blogaliza.org, que será publicado como nova anotación, cos comentarios abertos para, entre todos/as, ir perfilando as novas ideas.

DIFUSIÓN DO PROXECTO

Agradeceremos toda a difusión posíbel deste correo, coa pretensión de facermos da Blogaliza un aberto centro cultural na rede. Un espazo sen cancelas onde poder comunicar, debater, partillar e fornecer en liberdade e respecto a cultura que queremos.

PUBLICIDADE

Na Blogaliza temos o compromiso de que os blogues continúen a ser de balde e sen publicidade, como até agora, salvo nas portadas temáticas, espazos onde posibilitaremos referencias publicitarias coa intención de financiar o proxecto e asegurar a súa viabilidade.

Esta entrada baséase nun dos debuxos ou deseños que Manuel Rivas adoita usar nas súas presentacións e recitais poéticos para explicar diferentes tipos de visión poética. A fotografía foi publicada polo blogue Infografistas, e foi intelixentemente recuperada polo afortunadamente aínda non silenciado blogue De Paso para interpretar o acontecido nas asembleas do BNG esta fin de semana.