Miranda a Europa
O Consello Nacional do BNG, sen consultar primeiramente ao conxunto da militancia, decidiu por ampla maioría concorrer ás eleccións europeas coligados con ERC, EA e Aralar baixo a histórica marca electoral da Europa dos Pobos, na que xa participara o PNG(-PG) en 1987 e 1989. A decisión é a preferida pola ampla maioría das bases do Bloque desde polo menos 2004, e aínda que disfrazada baixo razóns de tipo táctico, supón a ruptura coa deriva centrista que a UPG viña impondo na dirección política do BNG desde 2001.
Non corren bos tempos para a esquerda en Europa. Os resultados electorais estatais máis recentes, o os barómetros coinciden no incremento da abstención e no avanzo da dereita e da ultradereita. A crise está a estender a preocupación da cidadanía sobre as cuestións económicas, deixando as sociais nun segundo plano, e temas como a inmigración son dos que máis preocupan á cidadanía española. Un bo caldo de cultivo para os intereses electorais da dereita.
Malia a este escuro horizonte a aposta do BNG polas eleccións europeas non debe supor só unha oposición ao fascismo, á precariedade laboral en Europa, ao Plan Boloña ou ao Tratado de Lisboa. É necesario concienciar á cidadanía Fronte a un Consello e unha Comisión rendidos aos intereses das empresas transnacionais e do capital financeiro, a única alternativa é o contrapoder popular e democrático que representa o Parlamento Europeo. A voz da cidadanía fronte ao capital.
Mais as eleccións europeas teñen que representar tamén unha forma de Galiza estar presente e facerse ver no vello continente e no Mundo, un xeito de nos relacionar coas demais forzas políticas que conforman a Alianza Libre Europea (ERC, PSM+Entesa, EA+Aralar, SNP, Plaid Cymru, corsos, bretóns, occitanos…), unha abertura de miras que só concibe o noso país nas coordenadas de modernidade e universalismo dunha sociedade avanzada. Unha mensaxe en positivo que se opón diametralmente á cerrazón resistencialista e antieuropeísta coa que aínda hoxe moitos e moitas interpretan o nacionalismo galego.
E para iso hai que deixar clara a importancia do Parlamento Europeo: os Parlamentos dos Estados dedican xa hoxe en día o 70% da súa produción lexislativa a traspor normativa europea.
Por todo iso e máis a cabeza da candidatura do BNG debe recaer nunha persoa que exemplifique as nosas aspiracións nacionais e a nosa cosmovisión, que proxecte proximidade e compromiso na defensa do país e da cidadanía, que reúna solvencia profesional e un coñecemento fondo das institucións europeas, que se teña significado como ninguén máis na defensa da Galiza da emigración. Precisamente por estas razóns boa parte dos afiliados e das afiliadas do Bloque propomos para esa responsabilidade á avogada e laboriosa militante nacionalista Ana Miranda.
En cada texto do seu blogue áchanse os argumentos que a avalan.
—
Artigo publicado en Calidonia e en todos os blogues que desexen ligar para aquí.
5 Comentarios »
RSS semente para comentarios a esta anotación.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos


“O Consello Nacional do BNG, sen consultar primeiramente ao conxunto da militancia, decidiu…”
O Consello Nacional é o organo máximo de dirección entre asembleas e entre as súas funcións específicas está a de definir a política de alianzas a todos os níveis. OK? Estatutos do BNG (5.13.3)
Outra cousa é que a Executiva en funcións bordase”por fora” denantes de terse levado ao Consello Nacional.
Isto foi a queixa en moitas das Asembleas Comarcais.
aluterioouteiraldosouto
Comentario por
aluterio — 6/04/2009 @ 3:58 pm
Aluterio: O seu ‘OK?’ soa un bocado ameazador. Nada do que Vostede di é incompatibel co que eu afirmei. A política de alianzas para as eleccións europeas foi tema de debate nas asembleas, e independentemente de que o Consello Nacional teña potestade para definilas, o certo é que foi un clamor que iso non fora sometido a debate nas bases previamente, especialmente neste momento tan delicado que atravesa o BNG. Un saúdo.
Comentario por
calidonia — 6/04/2009 @ 4:16 pm
Amenazador?, non Calidonia, non.
Nada mais lonxe da miña intención!.Puntualización pretendía, mais nada.
No retruque, vostede fala de Potestade do Consello Nacional para definir políticas de alianzas.etc
Somentes un apontamento, porque as verbas tamen importan e teñen o seu sinificado:
1º.-Potestade=poder ou capacidade de decidir ou influir sobre alguén.
2º.-Función=acción propia de cada un dos distintos órganos dun todo.
Non é o mesmo!!!Puntualizacións de novo.
Por outra banda, a asemblea comarcal na sua orde do día levaba o punto de Propostas sobre criterios e nomes para a candidatura das Eleicións Europeas. A data para a celebración das mesmas remataba o 4 de abril, o mesmo día da celebracion do Consello Nacional, onde aprobarían a “Guia de campaña das eleicións europeas”.
O debate nas Asembleas comarcais (cando menos á que perntenzo), viu pola saída na prensa da “proposta da executiva”, executiva que está en funcións.
aluterioouteiraldosouto
Custión dun atrapallado calendario, onde se pisan as datas…
Comentario por
aluterio — 6/04/2009 @ 4:53 pm
Envío este clarificafor artígo sobre a esquerda en Europa.
Saudos
Naufragio de la izquierda en Europa?
Vicenç Navarro
Público
Se han publicado varios artículos recientemente en la prensa española que postulan el declive de la izquierda en Europa. En uno de ellos, publicado en El País (“La izquierda hace agua en Europa”, el 23-02-09) se habla incluso de naufragio. Lo que está ocurriendo, sin embargo, no es el naufragio, sino unos cambios muy notables que han pasado desapercibidos en la gran mayoría de medios de información españoles. Es muy cierto que hemos visto el declive de algunos partidos como el Partido Socialdemócrata (SPD) alemán y el Partido Demócrata italiano, resultado de su acomodamiento al liberalismo económico.
Estos dos partidos son los que centran la atención de aquellos artículos que tratan del supuesto naufragio de la izquierda. Tales partidos, a los cuales podría añadirse, entre otros, el Partido Laborista Británico, fueron los promotores de lo que se ha llamado el socioliberalismo. El Gobierno Schroeder desarrolló un programa claramente liberal, Agenda 2010, causa de un enorme enfado entre sus bases (perdiendo casi la mitad de sus militantes durante el periodo de su Gobierno) y de una gran pérdida de su electorado. En Italia el Partido Demócrata se inspiró en el Partido Demócrata de EEUU, el prototipo de partido socioliberal (hasta hace poco). Y una de las figuras más prominentes en tal partido, el Sr. Romano Prodi, cuando fue presidente de la Comisión Europea, impactó un carácter liberal a tal Comisión responsable, en parte, de la famosa directiva Bolkestein (aplaudida por el intelectual más influyente del socioliberalismo, Anthony Giddens) que antagonizó a las bases populares de aquellos partidos, contribuyendo al rechazo popular hacia la manera como se está construyendo la Unión Europea. En la misma línea, el Gobierno laborista de Tony Blair y de Gordon Brown fue el mayor defensor de la directiva que permitía extender el tiempo de trabajo en Europa, promoviendo acuerdos individuales del trabajador con el empresario, saltándose y debilitando a los sindicatos. No es pues de extrañar que tales partidos perdieran apoyo de su electorado.
El declive del socioliberalismo ha ido acompañado, sin embargo, de la aparición de una nueva izquierda que ha surgido como protesta a las políticas acomodaticias de aquellos partidos. Estas nuevas izquierdas rechazan el socioliberalismo, estando a favor de políticas públicas redistributivas, de la universalización de los derechos sociales y laborales, del desarrollo de políticas fiscales progresistas, de una clara expansión del Estado del bienestar, de un rechazo de las privatizaciones sin exclusión de renacionalización de empresas públicas privatizadas, y una oposición a la expansión de la OTAN, junto con un rechazo no a Europa sino al proceso escasamente democrático en el establecimiento de la Unión Europea. El caso más notorio es precisamente en Alemania, donde el partido Die Linke (La Izquierda), que apenas existía hace unos años, ha pasado a ser la tercera fuerza política del país, resultado de la escisión del Partido Socialdemócrata (dirigido por Oscar Lafontaine) y su unión con el que fue Partido Comunista del Este de Alemania. Tal partido, además de las políticas públicas citadas anteriormente, pide la renacionalización del gas y de la electricidad, la prohibición de los hedge funds, la introducción del máximo salario y máxima renta, y la oposición al capitalismo anglosajón apoyado por las reformas Schroeder del PSD alemán. Lo que es sorprendente es que, según encuestas recientes, el 65% de la población adulta alemana declara estar de acuerdo con la totalidad o con elementos importantes de su programa.
Otro caso de renacimiento de las izquierdas ha sido Holanda, donde el nuevo Partido Socialista triplicó su voto en las elecciones del 2006. Varios analistas políticos han indicado que probablemente sustituirá en las próximas elecciones al Partido Laborista, que ha gobernado aquel país por muchos años en coalición con el Partido Cristiano-Demócrata. El nuevo Partido Socialista, cuyo slogan es “dignidad humana, igualdad y solidaridad”, se opuso al liberalismo presente en las instituciones europeas (tales como la Comisión Europea y el Banco Central Europeo) oponiéndose a la apertura de fronteras a la inmigración y a la entrada de Turquía en la UE.
En Grecia, el partido que está creciendo más rápidamente es el llamado Coalición de la Izquierda Radical que ha criticado al PASOK, el Partido Socialdemócrata tradicional de Grecia, por su adaptación al liberalismo. Es popular entre la gente joven (por debajo de 35 años), alcanzando un porcentaje de apoyo, 33%, mayor que PASOK. En el norte de Europa, una coalición de izquierdas gobierna Noruega desde hace tres años, habiendo mostrado un compromiso claro hacia los valores de la socialdemocracia, interrumpiendo la privatización de las empresas públicas con una extensión muy notable de su estado del bienestar. En Gran Bretaña, a pesar del descrédito de la dirección del Partido Laborista, no aparece un movimiento capaz de ofrecer una alternativa. Y en Francia hay un resurgimiento de una izquierda radical que alcanza alrededor de un 15% del apoyo popular, aun cuando tal fuerza está todavía en sus inicios.
Pero lo que es igualmente importante es el enfado generalizado entre las clases populares hacia las políticas neoliberales (llevadas a cabo también por los partidos socioliberales) y hacia las clases sociales (la clase empresarial y la banca) que se beneficiaron de ellas a costa de los intereses de las clases populares. Ello explica que el Financial Times (28-03-09) les aconsejara a los primeros que, para protegerse del enfado popular, se vistieran y comportaran como los segundos cuando fueran por la calle. El enfado y deseo de cambio a nivel popular es profundo en Europa. Lo cual puede ser la base electoral para las izquierdas auténticamente renovadoras.
Vicenç Navarro es catedrático de Ciencias Políticas y Políticas Públicas de la Universidad Pompeu Fabra
Comentario por
Alexandre — 6/04/2009 @ 10:16 pm
Grazas a unha ligazón de Francisco Martínez Hidalgo no Facebook dou con este estudo sobre intención de voto. Trátase dunha proxección de resultados paras as eleccións europeas, que un gabinete belga realizou cruzando os eurobarómetros (enquisas) con resultados ao nivel dos estados (eleccións xerais) e unhas poucas variábeis instrumentais adicionais (partido no goberno, tempo entre xerais e europeas, posición antieuropeísta).
Para o Reino de España predín (mal) 3 escanos para Galeusca (incluíndo ao BNG na coalición), e 3 para ERC (Europa dos Pobos, sen o BNG). É evidente que non teñen en conta o carácter plurinacional do Estado Español, xa que de facelo terían en conta as especificidades electorais de cada nación, e ditas proxeccións tornaríanse imposíbeis. O estudo tamén cualifica de ‘centrista’ a UPyD. Sen comentarios.
O valor que supostamente achega é o de corrixir á baixa a diferenza entre dereita e esquerda que está agromando nos eurobarómetros, aínda que dita redución non pon en perigo a maioría ‘popular’ no Parlamento Europeo.
Comentario por
calidonia — 8/04/2009 @ 12:34 am