Ás veces un sente gañas de se materializar en varias habitáculas do blogomillo. Quero pensar que un comentario atinado pode ser algo así como un abrazo, que unha chamada de móbil oportuna pode ser unha raiola de sol. Pero un abrazo é realmente o que lle entran gañas a un de dar, e non toques a unhas teclas.
Abrazo inmenso para todas e todos vós.
Esta anotación publicouse o Venres 11 de Xullo de 2008 ás 8.16 am e arquivouse en blogMillo, intres, rede. Podes seguir os comentarios desta anotación a través do fluxo RSS 2.0. Podes deixar un comentario, ou deixar un rastro desde o teu propio sitio web.
11 comentarios a “A vida pasa(se)”
Desde aquí, case que agochado no blog do amigo Calidonia, tamén quero enviarvos un forte abrazo.
Unha aperta.
E logo, hai mimo?
Pois veña unha aperta, home!
por non variar, moitas apertas
Hai veces que esquecemos que detrás dunha weblog hai unha persoa coa súa vida chea de bós e non tan bós momentos.
Un saúdo.
Uf!
pois vexo que nestas últimas semanas andamos moitos con ganas de mimo, e falando de dores e nostalxias do peito. Xa o falaba co paideleo no blogue!
Tes tanta razón amigo Calidonia, as veces, o que queres , o que precisas, e o qu queres facer e : un gran abrazo, e se pode ser, baixo un maxestuoso carballo, a beiriña dalgun río limpo( q xa son os menos).
Pois un abrazo saboroso a crema de orujo de loeda, jeje, que paso a diario pola súa bodega e lembrome de tí.
Veña e xa que estamos , un bico tamén!
Abrazos, sí. Apertas pra comprobar que temos o corpo con materia consistente, volume sólido que nos sostén, aparte da percepción de sermos xelatina ou marmelo, bolsa de auga a loitar coa querencia do regreso á orixe, á terra.
Bufff, vaia hóstia coa crua realidade quotidiana acabo de levar :’(
Umha aperta a quem lhe cumpra.
Unha aperta grande.
unha aperta sostida e cálida (os teclados debería ter un tecla de función rápida de aperta, non?
Certo.
A máquina e a tecnoloxía non poden substituír algo tan esencial e necesario como o contacto cos demais.
Acredito completamente contigo.
Deliciosas apertas para tí (malia que non falasemos no encontro de blogueiros…, coñecéndonos de antes…)
Un beijo grande!