Calidonia

Probablemente me estea perdendo o meme e a campaña do ano, e seguramente perda bastantes puntos entre boa parte do blogomillo, ou estea renunciando a unha cantas visitas no meu contador. Mais, para que demos quer un un blog se non é para dicir o que honestamente pensa e acha?

Carta aberta aos Aduaneiros sem Fronteiras e a Yolanda Castaño

Prezados Aduaneiros, prezada Yolanda:

A decisión de Yolanda de encomendar a un avogado vos contactar aos Aduaneiros para apagardes da vosa web uns comentarios inxuriosos é, até onde eu alcanzo, unha decisión perfectamente lexítima e irreprochábel.

Quen isto escribe coñece xa casos de máis (na rede e fóra da rede) de calumnias vertidas sobre persoas e profesións que carecían do máis mínimo fundamento, e cuxos autores nin sequera se dignaron en contrastar nada coas persoas implicadas. Nin que falar doutros moitos casos de insultos ou expresións que faltan á honra ou danan a imaxe pública das persoas.

Quizá por isto, entendo como o máis normal que Yolanda protexa os seus dereitos, e quizá por iso non me acaba de entrar nesta cabeciña de pau que algúns seareiros sem fronteiras poidan negar isto amparándose facilmente na defensa dunha liberdade de expresión que xa non é tal, que hai tempo pasou a ser libertinaxe, como o dille-dille que a forza de repetirse xa se converteu directamente en infamia. Até aquí tudo bem. Ou así o vexo eu.

É certo que pode haber partes deste acontecemento que se me escapan e que non coñezo, quizá algúns datos de primeira man relacionados co feito que en última instancia inspirou o deseño gráfico dos Aduaneiros onde se xerou todo este problema: a túa decisión lexítima, Yolanda, de aceptares o emprego como directora da Galería Sargadelos na Coruña, xusto na mesma época en que o fundador da empresa, Isaac Díaz Pardo, viña de ser apartado de forma vergoñenta dos órganos de dirección da mesma. Pero mesmo sen ter todos os datos, admitindo, Yolanda, que puideras ter entrado en contradición (ou non) con declaracións túas anteriores ao aceptar este posto, penso que a crítica dos Aduaneiros tamén é lexítima, e que o problema que nos trouxo até aquí non reside precisamente aí.

Os comentarios anónimos que acompañaban ao voso deseño gráfico, Aduaneiros, e que nunca moderastes, sen dúbida ningunha serían considerados ofensivos por calquera xuíz, postos nesa tesitura. Independentemente de que moita xente na rede estea afeita a ler decote cousas coma esas (ou peores) ou teña a sana capacidade de tomalas como brincadeiras ou como exabruptos que se descualifican a si propios. Non foi nada dilixente pola vosa parte permitir que durante meses permaneceran publicadas as cousas que alí figuraban.

Coido máis ben que o problema de todo isto está en que este avogado ou pouco sabe de internet ou abusou da súa pose de quenlla das leis. Cando requiridos polo letrado os Aduaneiros ofrecestes borrar os comentarios e deixar o deseño, solución que sería a do sentidiño, a lóxica e a óptima, e o avogado se negou esixindo que se borrase todo ou a xuízo, é aí cando ao meu entender, Yolanda, se comete o primeiro erro.

Fronte a esa ameaza ou chantaxe só caben efectivamente dúas alternativas. Unha é achantar, botando o pecho a unha páxina web que estaba sen actualizar desde había meses e que contiña innumerables comentarios-lixo (quer de humanos quer de máquinas) e aproveitar para despedirse ao grande facendo algo de axitación na rede, cousa na que vós, Aduaneiros, sodes auténticos mestres. Esta é a decisión que tomastes e á que rapidamente adheriu a inmensa maioría dos internautas galegos. Aquí, Aduaneiros, cometestes o segundo erro, na miña opinión.

Mesmo que a outra parte non emendase o seu erro había outra posibilidade. Defender o que un cre xusto, defender o que paga a pena defender: a creación, a arte, o humor, a xenialidade. Todo aquilo que si é verdadeiramente liberdade de expresión. Defender iso, e non dar cobertura por omisión a un lercheo faltón e desmedido, monótono e falto de graza xa, de repetido que está o retrouso sobre Yolanda.

Fagan o favor, Aduaneiros, suban a barreira. Reconsideren a súa decisión e defendan o produto da súa arte, até as últimas consecuencias. Iso si estaría á altura do seu xenio e da súa integridade. Todo o demais é divertido, efectivo pero tamén inxusto e innecesario. Postos a revolucionar a rede eu propóñolles recadar fundos para custear un avogado se o precisan.

E faga o favor, Yolanda, fale co seu picapleitos e retráctense desta enleada gratuíta. Unha figura pública da súa proxección por desgraza precisa encaixar mellor os golpes, xa debía estar afeita e mesmo ter aprendido a esquivalos con habelencia. Pero á marxe disto, unha creadora artística do seu xenio non necesita andar este camiño, que a ningún lugar bo conduce, nin precisa gañar inimigos dentro da nosa pequena casa.

Se deciden non escoitarme, non se preocupen. Sempre poderei resuscitar o espírito da VA-CA e cantar alegremente aquilo de Somos galegos e non nos entendemos.

Esta anotación publicouse o Mércores 17 de Outubro de 2007 ás 6.32 am e arquivouse en blogMillo, denuncia, rede. Podes seguir os comentarios desta anotación a través do fluxo RSS 2.0. Podes deixar un comentario, ou deixar un rastro desde o teu propio sitio web.