Calidonia

Escoita, deus dos ladróns, como moi a roda
e como as ancas da saraiva se doen no faiado.
Ainda por cima de ti
firman-se senténcias nas beiras do horror,
e fan ben os meus en manter acceso o lar
até a hora da serpe e a lus do xílgaro.
Eu xa desistin e tan só forzo a palavra para dormir-te.

MANUEL RIVAS

(Fotografía de Xoán Porto no flickr)

Esta anotación publicouse o Martes 21 de Agosto de 2007 ás 4.25 pm e arquivouse en atlantico, blogMillo, causas, denuncia, ecoloxia, economia, intres, lugares, poesia, politica, portos, raices, rede. Podes seguir os comentarios desta anotación a través do fluxo RSS 2.0. Podes deixar un comentario, ou deixar un rastro desde o teu propio sitio web.