Descoñezo cales son os comentarios recibidos en Vieiros acerca dos comentarios que recibiu o seu artigo. Se me indica o enderezo poderei revisar as miñas apreciacións ao respecto, que non deixan de ser unha opinión que nunca tentou sentar cátedra.

Un saúdo

Non entro a valorar a “equidistáncia” á cal vostede fai mención cualificando o referido artigo, que, á vista dos comentários que recebeu en Vieiros, paréce-me totalmente infundada.

Obviamente, hai un erro. Refíro-me aos artigos que vostede atribúe a Xosé M. González.

Xosé Manuel Garcia

Nom sou quem agora de achar o comentário ou comentários que me figeram tirar conclussons erradas sobre a sua posiçom em este caso. Era o meu desejo volver le-lo para ver que dianho foi o que me passou pola cabeça em aquel intre.

Suponho que em este debate há vozes demais em tons e registros muito diferentes, além da desculpa sempiterna: o debate na rede carece de algumas coisas que poderiam iludir interpretaçons erradas como esta.

Obrigado a si.

Sou contra a expulsom de um militante do BNG como Gomez-Valadés, que nom conheço pessoalmente mas cujo compromisso coa organizaçom e o nacionalismo galego está para mim fora de dúvida memo assi, como suponho que para qualquer que tenha referências mesmo indirectas do seu trabalho no BNG e EN.

Mas também penso que ao candidatar-se e alcançar a presidência da AGAI está manifestando umha discrepáncia, dissidência ou incoerência (tanto me tem o termo) cos postulados do BNG. A sua discrepáncia, contodo, nom é tanta que provoque confusom na base social do BNG ou na sociedade galega a respeito do carácter anti-imperialista do Bloco. Nom mais, por exemplo, que a confusom que pode criar um porta-voz nacional e candidato à presidência que fala tam mal a língua cuja normalizaçom social o BNG defende.

Embora o estado de Israel, aliado imperialista e belicista dos EUA, nom mereça a minha menor simpatia e com certeza da maioria da militáncia do BNG, entendo que em questões complexas como o conflito Israel-Palestina se produzam visões diferentes e se matizem as posturas. E as pessoas devem ser livres de manifestar as suas divergências, muito mais quando nom fam com isso um dano evidente à organizaçom em que militam, neste caso o BNG.

Julgo também que este posicionamento divergente ou discrepante de Gómez-Valadés pode ser argumento para el nom representar a organizaçom em determinados ámbitos (polo menos para mim seria-o, clarissimamente para o desempenho de cargos relacionados co relacionamento internacional), mas nunca para que nom poda militar no BNG.

E acho evidente que o apelo à coerência sem fissuras como se está a fazer neste caso é oportunismo e sectarismo, é anti-humano, e é mais próprio dumha organizaçom que se mova por dogmas que dumha organizaçom plural onde os posicionamentos som aprovados com debates e votações onde há votos a favor e votos em contra e os que votam em contra da decisom finalmente tomada nom som imediatamente expulsados.

Deixo aqui, pois acho-o lugar oportuno, este testemunho de solidariedade com Gómez-Valadês e solicito-che, Calidonia, que borres o meu apelido do bando de sectários em que, por outra parte, entendo que o incluíras por causa do meu silêncio a respeito do tema da expulsom mas a minha intervençom contra Israel numha -vejo que desafortunada- brincadeira que fizem numha notícia de Chuza!

Obrigado.

Efectivamente na Galiza debemos estar colonizados cando a organización política que se di salvagarda dos intereses do País actúa como un partido extremista propio de repúblicas bananeiras (con todos os respectos para estas).

Para colmo, os promotores do expediente e expulsión (agora eufemísticamente denominados reprobación) filtraron antes da asemblea unha noticia falsa dicindo que finalmente non se aprobaría a proposta que se ía debater.

A verdade, en primeiro lugar, no blogomillo, coma case sempre.

Eu leo, intúo e, por veces, supoño ou se cadra desexo. Anxo Quintana desempeña un labor delicado en escenario con susceptibilidades varias; considero que a autoridade necesaria -véxase verán do 2004- exércea discreta e internamente, sen facer ostentación. Iso pódeselle censurar por presenza ou por ausencia, de todo hai en tan crítico contexto -e isto non é crítica- coma a afiliación, periferia e base social do Bloque; non me parece que o faga mal precisamente, pero, claro, é percepción particular.

Neste caso concreto, indícolle unha suposición: se hai pacto segredo será de non intervención pública, pero tamén de máis fondo alcance. E aquí si que lle apoño dous indicios: Santiago Domínguez, no seu blog, en resposta a pregunta específica sobre o caso: “Son o primeiro en lamentar que cuestións deste tipo xurdan na nosa organización, pero hai que afrontar as cousas como veñen”; Carlos Aymerich, en A Nosa Terra desta semana (”Carta aberta a Pedro Gómez-Valadés”, páx. 12): “Dixen, e reitero, que espero compartir contigo aínda moitos anos de militancia e de discrepancia”. Este artigo ha de haber hora e media que o lin, e reafírmame na convicción-esperanza manifesta desde o meu primeiro artigo, expresa particularmente no seu remate.

Desde logo, algúns quererían manifestación pública, rotunda, podendo ser con descualificación explícita da parte contraria. Non o van ter, aparenta.

Non entenda que me refiro a vostede no parágrafo anterior. Sen total coincidencia (estas son raras, o contrario non sei se resultaría lóxico), aprecio a súa análise e estimo ben poder intercambiar comentarios. Un saúdo, no dia D.

Efectivamente cando escribín a primeira versión descoñecía o debate que percorrera o blogue de Marcos Valcárcel, no que atopei novos matices e argumentos que, non sei se para ben ou para mal, coido que Vostede interpreta que para ben, me fixo reubicalo nese difícil papel que resulta ser o de mediador en calquera conflito. E máis no BNG, onde estas figuras dos mediadores escasean e as que intentan selo axiña saen escaldadas, por unha banda ou polas dúas.

Coincidirá comigo en que sería conveniente que alguén como Quintana, ou algún dos seus notables, baixase á area organizativa (cada vez semella máis que hai un pacto secreto de non intromisión nesta dimensión da vida do BNG) e actuase como mediador, pondo sentidiño e sosego neste tema.

Claro que iso, como di Vostede, supón non expulsar a ninguén ou expulsar a moitos máis. Ou sexa, na práctica e no plausíbel, non expulsar a PGV. E o emprego do termo equidistancia, refírese a esta indeferencia, a este laissez-faire que o único que consegue é deixar a organización do BNG como estaba (ou sexa non de todo ben) ou mesmo retroceder no espazo, no tempo e no electoral.

Outro saúdo

Desde aquela (o tempo, ese ouro!) levo demorando esta mensaxe, que pretendía trasladarlle o recoñecemento anterior e puntualizar determinado aspecto que me afecta. O cambio efectuado logo de valorar máis achegas déixame en lugar distinto do que ocupaba, e hame desculpar expresión algo máis pormenorizada. Espero que non pareza abuso.

Primeiro, o pendente: en efecto, o meu artigo inicial debeu ser a primeira reseña aparecida en xornal.com en relación co “caso Valadés”; modestamente, non sei se non sería eu pioneiro na mencionada denominación. A peza foi escrita oito ou nove días antes, pero non lla remitín ao medio. A razón non vén ao caso, o dato ao mellor si.

O novo agora. É notorio que a cuestión, nesta altura, non é optar por Palestina ou Israel, se houbese que facelo. O urxente é ver se Pedro Gómez (un pro-israelí, para entendérmonos) pode ou non estar no BNG; iso si, eu non o analizo como asunto que toque os dereitos individuais, senón máis ben como referente aos límites, amplitude e complicidade social que o BNG sexa capaz de suscitar. Non todo o mundo, non toda bagaxe ideolóxica ten cabida en calquera partido político, sobre iso non encontro dúbida. En concreto, no Bloque, ¿Cuba si, Israel non? Dificilmente resulta iso defendible, non desde perspectiva de parte senón desde a óptica diversa (espero que non “ambigüidade calculada”) do sedicente Proxecto Común.

Hai en todo este proceso, desde o empezo e por etapas, tan variada gama de intereses, estatrexia e posicionamentos que resulta altamente suxestivo para o observador; como tal, en boa medida, tentei ata o de agora actuar, seguindo en parte a máxima -tan usada, por certo, estes días- de que ninguén é totalmente bo nin totalmente malo. Iso si, deixando así mesmo, e sempre, claro o que arestora reitero: se eu tivese carné do Bloque e sufraxio en Vigo, hoxe estaría alí votando en contra da expulsión de Valadés. Por el -se quere, penso que debe- e pola propia organización, cuxa “apertura á sociedade” experimenta nesta tesitura unha particular proba do algodón.

Tanxencialmente, con agrado puntualizo: desde o verán do 2004 -quen guste, repase hemerotecas- vexo a Anxo Quintana como o mellor, máis hábil e xenuíno político do actual nacionalismo, se cadra o elo posible entre o BNG-partido e o BNG-sociedade, porque moi notoriamente el é ambas cousas. Nin en tirios nin en troianos, porén, semella suscitar excesivo apoio expreso. Desconfianza como norma? Celo prioritario da persoal postura? Fundamentalismo de dobre vía? Eu que sei.

Parabéns, de novo, polo seu traballo e particular agradecemento pola lectura e atención conferida ao meu. E un saúdo.