Calidonia

si o low cost, o messenger, internet, o móbil….pero erguerse de cedo e nom cheirar a ría? e que nom venha ninguen co de que “preto do mar todos os lugares son iguais”…pois nom o atlántico é un senhor océano e o mediterráneo umha charquinha no mapa….em fisterra chove, orbalha, trona, e podes cagharche na chuvia de nordés…en canárias para ver chover tenhem que abrir a bilha da ducha….nom é tan doado ser/ejercer de galego polo mundo….

É moi triste cando te decatas que a túa terra xa non che pode ofertar máis, que eres carne de baixo custo e outa calidade no mercado de máis aló de pedrafita.

Doe na alma, como se estiveran a botarche sal no corazón.

Pero cando voltas, como dí María Yañez no seu artigo, ves o que hai e voltas a marchar.

Claro que cada vez que marchas deixas un anaquiño teu e pouco a pouco vas desintegrándote na multitude da globalización.

Merda.

Grazas a tod@s cant@s andades polo mundo aí fóra. Esperemos que desta vez, con volta ou sen ela, as novas tecnoloxías e a vosa valía poidamos facer que a cousa sexa un pouco diferente, algo mellor para quen fica e quen marcha.