Poñente / Ergo uma rosa
I
O sol ameniza
o corpo d’auga
dunha namorada
rumbo sul
a luz soña atlántidas
e eu durmo
no seu recordo
II
O mediodía da casa é
o meu refuxio
unha saída é a ventá
do nordés
o vento está a ler
as verdades
nas follas do buxo e nos papeis
e III
O sal arde en i
frente á solaina
o contraluz
gabea pola roseira
e as negras sombras se esparexen
a vida bule
no copo da aciñeira
4.29 pm
6 Comentarios »
RSS semente para comentarios a esta anotación.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos
Realmente preciosa…
Bicos
Comentario por
muralla — 2006-08-28 @ 10.02 am
Ola Calidonia,
non atopei por ningún lado un correo de contacto. Quixera falar contigo sobre o da Campaña de galeguizar a voz.
Gracias e Un saúdo!
Comentario por
nes — 2006-08-28 @ 3.12 pm
Ergo uma rosa, e tudo se ilumina
Como a lua não faz nem o sol pode:
Cobra de luz ardente e enroscada
Ou vento de cabelos que sacode.
Ergo uma rosa, e grito a quantas aves
O céu pontuam de ninhos e de cantos,
Bato no chão a ordem que decide
A união dos demos e dos santos.
Ergo uma rosa, um corpo e um destino
Contra o frio da noite que se atreve,
E da seiva da rosa e do meu sangue
Construo perenidade em vida breve.
Ergo uma rosa, e deixo, e abandono
Quanto me dói de mágoas e assombros.
Ergo uma rosa, sim, e ouço a vida
Neste cantar das aves nos meus ombros.
Vía A Capella
Comentario por
calidonia — 2006-08-29 @ 3.40 pm
fermoso post, aínda respigo da emoción.
Comentario por
SZ — 2006-09-01 @ 3.23 pm
Fermoso con ganas…
Unha aperta.

Comentario por
Marinha de Allegue — 2006-09-02 @ 2.29 pm
Bó sitio se ten poesía.
Boa xente que lee dúas veces.
Gustoume, de certo, con creces
e viréi mañá co novo día.
Un saúdo.
Comentario por
AnxoD — 2006-09-09 @ 1.52 pm