De que me serve, Euclides,
definir os límites dun corpo de dous
inserido como a incógnita do triángulo
nas espirais excéntricas do desexo
se o único axioma que rexe neste espazo
é a asimetria de nós,
se os nosos movementos converxen na vertixe infinda
onde só Heisenberg pode vernos.
P.S. Un aniño de habitácula. Unha postaxe por semana. Grazas a tod@s.
Esta anotación publicouse o Venres 3 de Marzo de 2006 ás 8.03 pm e arquivouse en intres, lingua, poesia. Podes seguir os comentarios desta anotación a través do fluxo RSS 2.0. Podes deixar un comentario, ou deixar un rastro desde o teu propio sitio web.
5 comentarios a “Principia Mathematica”
Desprendes orde calmosa, intanxible, próxima e espallada ao tempo, orde que algunha vez algo fixo abanear levemente.
Neste momento eres morno para min.
(Parabéns no seu aniversario señor bló)
Pois parabens. Agora a seguir.
Que sexan moitos máis!
un aniño… só?
pareces moito máis maduro… ou madura?
a personalidade pérdese neste mundo blogueiro… ata penso que é mellor desta forma, non si?
necesitando das matemáticas para contar ata un…
…para xente coma ti, naceu a xeometría non euclideana …evita sempre o paralelismo!…
…unha aperta!!!