A orixe a água
a vertixe a ollada
A costa a praia
a boca a calma
A noite a senra
a fonte a néboa
A cidade a estrada
a liberdade a chama
A éxtase a selva
a febre a fera
A lua a estáncia
a música a cama
A risa a beira
a carícia a letra
A fin
é fémia
Esta anotación publicouse o Sábado 11 de Febreiro de 2006 ás 1.57 pm e arquivouse en lingua, poesia. Podes seguir os comentarios desta anotación a través do fluxo RSS 2.0. Podes deixar un comentario, ou deixar un rastro desde o teu propio sitio web.


2 comentarios a “A fin”
Bonitas verbas e bonita composición.
Unha aperta (que tamén é femia)