En volvendo á casa
O meu camiño é:
paso decidido de antemán
que nunca dou
por medo a pisar raia
sombra que esvae nas lousas
mentres esvara
sobre si propia
claustro prohibido que enxergo
por cima do ferro labrado
último chanzo de prata
que aparece sen avisar
lufadas que me levan ao garete
cara á praza onde estalica a alma
pingas todas
que caen
coa música da que risca unha corda
seiroxa que delampa o mencer
nas costas do camposanto
ponte sobre o río
que un día nos ha de xuntar
Meu fogar
é você.
A imaxe foi tirada de aquí
9.38 pm
Non hai comentarios »
Aínda non hai comentarios.
RSS semente para comentarios a esta anotación.
| TrackBack URI
You can also bookmark
this on del.icio.us or check the cosmos