Sangue e rosas

Data de publicación: 23 de Novembro de 2005
Category: intres, lingua, poesia, revival

¿Cuál sería el menor?
¿Cuál de mis tesoros el mayor?
Me inclino por dudar
De los adjetivos la verdad.

ANTONIO VEGA

Escoita, deus dos ladróns, como moi a roda
e como as ancas da saraiva se doen no faiado.
Ainda por cima de ti,
firman-se senténcias nas beiras do horror,
e fan ben os meus en manter aceso o lar
até a hora da serpe e a lus do xílgaro.
Eu xa desistín e só forzo a palavra para dormir-te.

MANUEL O’RIVAS

Por qué te amo tanto, pátria minha, eu que não tenho
pátria, eu semente que nasci do vento
eu que não vou e não venho, eu que permaneço
em contacto com a dor do tempo, eu elemento
de atadura entre a acção e o pensamento,
eu fio invisível no espaço de todo o adeus,
Eu, o sem Deus!

VINICIUS DE MORAIS

Esta anotación publicouse o Mércores 23 de Novembro de 2005 ás 10.29 am e arquivouse en intres, lingua, poesia, revival. Podes seguir os comentarios desta anotación a través do fluxo RSS 2.0. Podes deixar un comentario, ou deixar un rastro desde o teu propio sitio web.

Deixa unha resposta